خدای بلند مرتبه می فرماید از پنج کار بندگانم در عجبم

دوران جوانی را در آرزوی بزرگ شدن به سر می برند

ودوران بزرگسالی را در حسرت بازگشتن به کودکی می گذرانند

سلامتی خود را فدای مال اندوزی می کنند

پس از آن تمام دارائی خود رار صرف بازیابی سلامت می کنند

به قدری نگران آینده هستند که حال را فراموش می کنند

در حالیکه نه حال را دارند و نه آینده را

طوری زندگی میکنند که گویی هرگز نخواهند مُرد

در حالیکه پس از مرگ ، گورهایشان چنان 

گرد و غبار می گیرد که گویی هرگز نبوده اند

قلب دیگران را در لحظه ای با گفتار خود مجروح می کنند

و برای التیام بخشیدن به آن سالها وقت صرف می کنند

براستی چرا !!!!