ای معلم بهر نان و کفش و تنبان، غم مخور!
 
ناکجاآباد است آخر جای انسان، غم مخور!
 
گر نداری مال دنیا و لباس و خورد و خواب
 
معنویات است قوت اهل ایمان، غم مخور!
 
گر شد اعصابت ضعیف و ناتوان، دل بد مکن
 
گر شدی دائم علیل و زار و نالان، غم مخور!
 
روی تو چون زرد شد مانند روی کهربا
 
گر شدی رنجور و بیمار و پریشان، غم مخور!
 
گر نداری همسر و دلدار، حرفش را مزن
 
آن جهان بسیار بینی حور و غلمان، غم مخور!
 
در کلاست گر به شوق علم خواهی داد درس
 
سرزنش ها گر کند شاگرد شیطان، غم مخور!
 
چون چنین گردیده مفهوم جدید تربیت
 
گر کتک خوردی ز شاگرد تن آسان، غم مخور!
 
تا توانی نمره ی عالی و قلابی بده
 
چون چنین باشد صلاح کار رندان، غم مخور!