نقش وتاثیر روابط انسانی در مدیریت

انسان موجودی مدنی الطبع و اجتماعی خلق شده است او را گریزی جز زندگی کردن با دیگران و بر قراری ارتباط با آنها نیست . این ارتباط دامنه وسیعی دارد .تربیت فرزندان و اداره خانواده نیاز به برقراری ارتباط صمیمی و نزدیک دارد . کار کردن در مدارس ، بیمارستانها ، کارخانه ها و ... مستلزم برقراری رابطه با همکاران و ارباب رجوع است . تفکر و زبان دو مزیت انسان است که سبب پیدایش عقیده و فرهنگ و تمدن می شود و انتقال هر یک از آنها فقط با برقراری ارتباط امکان پذیر است .

ادامه نوشته

پرخاشگری

تعاريف پرخاشگري

روان شناساني که اعتقادات نظري متفاوتي دارند در مورد چگونگي تعريف پرخاشگري اساساً با هم توافق ندارند. موضوع اصلي اين است که آيا بايد پرخاشگري را براساس پيامدهاي قابل ديدن آن تعريف کنيم يا براساس مقاصد شخصي که آن را نشان مي دهد

ادامه نوشته

تشرف علامه حلی به محضر امام زمان علیه السلام

  تشرف علامه حلی به محضر امام زمان علیه السلام

 

علاّمه حلّى شب جمعه اى به زیارت سیّد الشّهداء (علیه السلام) مى رفت. ایشان تنها بر روى الاغى سوار شده بود وتازیانه نیز در دستش بود.

در بین راه شخص عربى پیاده به همراه علاّمه راه افتاده وبا هم به صحبت مشغول شدند. وقتى مقدارى از راه رفتند علاّمه متوجّه شد که این شخص مرد دانایى است بنابراین در مورد همه مسائل علمى با هم صحبت کردند وعلاّمه بیشتر متوجّه مى شد که این مرد صاحب علم و فضیلت بسیارى است.

 

علاّمه مشکلاتى که برایش در علوم پیش آمده بود را یکى یکى از آن شخص سؤال مى کرد وآن شخص همه آنها را جواب مى فرمود تا اینکه به مسئله اى رسیدند که آن شخص فتوایى داد ولى علاّمه آن فتوا را ردّ کرد وگفت: (حدیثى در مورد فتواى شما نداریم).

آن مرد گفت: (حدیثى در این مورد شیخ طبرسى در کتاب تهذیب بیان کرده است وشما از اوّل کتاب تهذیب فلان قدر ورق بزنید در فلان صفحه در سطر چندم این حدیث را مشاهده خواهید نمود).

علاّمه تعجّب کرد که این شخص چه کسى است؟! آنگاه علاّمه از آن شخص پرسید: (آیا در زمان غیبت کُبرى مى توان امام زمان (علیه السلام) را زیارت کرد یا نه؟!)

 

در این هنگام تازیانه از دست علاّمه افتاد وآن شخص بزرگوار خم شد وتازیانه را از روى زمین برداشته ودر دست علاّمه گذاشت وبه علاّمه فرمود: (چگونه صاحب الزّمان را نمى توان دید در حالى که دست او در میان دست توست).

پس علاّمه بى اختیار خود را از روى حیوان به پایین انداخت که پاى آن حضرت را ببوسد واز هوش رفت. چون به هوش آمد کسى را ندید، به خانه برگشت وبه کتاب تهذیب مراجعه کرد وآن حدیث را در همان صفحه وسطرى که حضرت نشان داده بود ملاحظه نمود).

 

 

(منبع : قصص العلماء)

معرفت امام زمان (علیه السلام)/معنای معرفت و راه های کسب معرفت امام علیه السلام

معرفت امام زمان (علیه السلام)/معنای معرفت و راه های کسب معرفت امام علیه السلام

 

همه ما کم وبیش تاکنون در مورد لزوم «معرفت امام زمان(علیه السلام)»، مطالبی خوانده یا شنیده ایم و به اجمال می دانیم بر اساس روایات قطعی و تردید ناپذیری که پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) و امامان (علیهم السلام) نقل شده، نداشتن معرفت نسبت به امام زمان (علیهم السلام) به منزله مرگ در زمان جاهلیت؛یعنی مردن در حال کفر و شرک است.

 

هم چنین از جایگاه و نقشی که در آموزه های اسلامی برای امامان معصوم (علیهم السلام) ترسیم شده است، شناخت داریم،ولی شاید بسیاری از ما نسبت به کم و کیف و لوازم این معرفت چندان آگاه نباشیم و به درستی ندانیم که چه شناخت تفصیلی باید نسبت به امام عصر خو داشته باشیم.

 

این وضعیت برای کسانی که همه افتخارخود را در پذیرش امامان معصوم و اعتقاد به امام عصر(علیه السلام) می دانند، هرگز زیبنده نیست.از این رو، همه باید در حد توان و درک خود برای رسیدن به سطحی قابل قبول از شناخت و معرفت امام بکوشیم و معرفت اجمالی خود را به معرفت تفصیلی تبدیل کنیم.

 

 

۱. معنای لغوی و اصطلاحی امام:

الف)معنای لغوی:

امام، واژه ای عربی و به معنای پیشوا، سرپرست و مقتداست.(۱)راغب اصفهانی درباره این واژه می نویسد:«امام کسی است که به او اقتدا می شود، چه شیء مورد اقتدا انسان باشد که به گفتار و کردارش اقتدا شود یا کتابی باشد یا شیء دیگری، چه این اقتدا حق و صواب باشد و چه باطل و ناصواب».(۲)برخی دیگر از لغت نگاران نیز چنین معنایی را از امام ارائه داده اند.(۳)

 

برخی متکلمان که به معنای لغوی این واژه پرداخته اند،نوشته اند:«معنای لغوی واژه امامت آن است که دیگری مورد تبعیت و پیروی قرارگیرد؛ یعنی رئیس باشد و امام کسی است که مورد تبعیت و اقتدا قرار می گیرد.

 

از آن جهت که در مفهوم امامت تبعیت و اقتدا نهفته است، به کسی که نماز جماعت برگزار می کند امام گویند؛ زیرا مردم در قیام و رکوع و سجده و تشهّد به وی اقتدا کرده و از او تبعیت می کنند، بنابراین او مورد تبعیت است».(۴)

 

بنابراین،امامت در لغت به معنای رهبری و ریاست امت است که طبعاً نوعی تبعیت و پیروی گروهی را به همراه دارد. از آن چه گفتیم می توان دریافت که واژه امامت از یک سو «پیشوایی و راهبری» و از سوی دیگر «تبعیت و پیروی» را می رساند، ولی این که این پشوایی و پیروی در چه حوزه و قلمروی باشدیا در چه بعدی از ابعاد زندگی انسان مطرح شود، از مفهوم لغوی واژه امامت خارج است؛هم چنان که عمومیت یا اختصاص در حوزه ای که تبعیت و پیشوایی انجام می شود از این واژه استفاده نمی شود. هم چنین این واژه به خودی خود تعیین کننده بارارزشی مثبت و منفی نیست.

 

بنابراین، از معنای لغوی این واژه استفاده نمی شود که امامت و پیشوایی در حوزه و قلمرو دینی مردم است یا در حوزه دنیایی آن ها. در واقع قراین و شواهد خارجی است که تعیین کننده هریک از این جنبه های یاد شده است.(۵)

 

واژه امام درقرآن ۱۲ بار به صورت مفرد یا جمع به کار رفته است.(۶)دراین استعمال ها، امامت به همان معنای لغوی است؛ یعنی به معنای مطلق رهبری و پیشوایی به کار رفته و چیزی بر مبنای آن اضافه نشده است و هرگاه ویژگی و خصوصیتی مدّنظر بوده با قید و قرینه بیان شده است؛مثلاً در یکی از آیات قرآنی می خوانیم:«و جعلناهم أئمّةً یهدون بأمرنا؛(۷)وآنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می کنند».

 

از «یهدون بأمرنا»می فهمیم که امامت مطرح شده دراین آیه، امامت حق است. در آیه دیگری می خوانیم: «و جعلناهم أئمّهً یدعون إلی النّار؛(۸)وآنان را پیشوایانی که به سوی آتش می خوانند،گردانیدیم».در یکی دیگر از آیات قرآن چنین آمده است:«فقاتلوا أئمّة الکفر؛(۹)پس با پیشوایان کفر بجنگید».

 

از دو قرینه «یدعون إلی النّار» و «أئمّة الکفر» می فهمیم که آن چه در این دو آیه طرح شده،امامت باطل است. هم چنین از بررسی موارد متعددی که واژه امامت در گفتار معصومین(علیهم السلام) به کار رفته است، در می یابیم که این واژه در اصل به معنای مطلق پیشوایی و رهبری است و هر یک از خصوصیات پیش گفته، با قرینه و قید دیگری فهمانده شده است.(۱۰)

 

درروایات اسلامی،واژه های امام و امامت از جایگاه بسیار برجسته ای برخوردار بوده، از آن به عنوان مقامی الهی یاد شده است که دست اختیار و انتخاب بشر به آن نمی رسد.

 

از جمله این روایات، می توان به روایتی که از امام رضا(علیه السلام) نقل شده است، اشاره کرد: «همانا امامت، قدرش والاتر، شأنش بزرگ تر، منزلتش عالی تر، جایگاهش بلندتر و ژرفایش بیشتر از آن است که مردم با خردهای خود به آن برسند یا با آرائشان آن را دریابند یا با انتخاب خود، امامی منصوب کنند. همانا امامت، مقامی است که خدای عزّوجلّ پس از نبوّت و خلّت در مرتبه سوم به ابراهیم خلیل (علیه السلام) اختصاص داده است… .همانا امامت، مقام پیامبران و میراث اوصیا است. همانا امامت، خلافت خدا و خلافت رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) است».(۱۱)

 

 

ب)معنای اصطلاحی امام

گروهی ازمتکلمان امامیه، امامت را به «ریاست دینی و دنیایی» تعریف کرده اند؛ مثلاً شیخ مفید در تعریف و توصیف امام می نویسد:«امام، کسی است که در امور دینی و دنیایی مردم به جانشینی از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) ریاستی فراگیر دارد».(۱۲)

 

هم چنین خواجه طوسی پس از آن که مسائل مهم بخش امامت را پاسخ گویی به پنچ پرسش «[معنای] امام چیست؟ آیا امام موجود است؟ برای چه امام موجود است؟ امام چگونه است؟ و امام کیست؟» می داند،(۱۳)درپاسخ پرسش نخست می نویسد: «امام کسی است که ریاست فراگیر در امور دینی و دنیایی را اصالتاً نه به نیابت از دیگری در این دنیا به عهده دارد».(۱۴)

 

گرچه این دو عبارت به توصیف امام می پردازد، ولی تا حد بسیاری مفهوم امامت را بیان می کند،لذا خواجه طوسی آن را کامل تر از سایر تعریف ها ومنطق بر معنای اصطلاحی و کلامی «امامت» می داند. در این تعریف ها صراحتاً آمده است که امامت در معنای اصطلاحی و کلامی خویش دو حوزه دین و دنیا را در بر می گیرد؛ یعنی امامت همان گونه که ریاست و مرجعیت در امور دینی است، مرجعیت در امور دنیایی نیز می باشد.(۱۵)

 

 

۲. معرفت امام در آموزه های اسلامی:

«معرفت امام» جایگاه و اهمیت ویژه ای در آموزه های اسلامی دارد و در سخنان پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) و امامان معصوم (علیهم السلام) تأکید فراوانی برآن شده است.

 

برای روشن تر شدن این موضوع به برخی از روایاتی که در این زمینه وارد شده است، اشاره می کنیم:

۱) در روایتی که به صورت متواتر(۱۶)و از طریق شیعه و اهل سنت از پیامبر اعظم(صلی الله علیه و آله و سلم) نقل شده، نشناختن امام زمان و معرفت نداشتن نسبت به او با مردن در عصر جاهلیت (عصر کفر و شرک) برابر دانسته شده است.

 

در این روایت می خوانیم: «هر کس بمیرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلی از دنیا رفته است».(۱۷)

 

۲) امام باقر (علیه السلام) در این زمینه می فرماید: «هرکس در حالی که امامی نداشته باشد، بمیرد،مردنش، مردن جاهلیت است و هر آن که درحال شناختن امامش بمیرد، پیش افتادن یا تأخیراین امر [دولت آل محمد(علیهم السلام)]، او را زیان نرساند و هر کس بمیرد در حالی که امامش را شناخته، هم چون کسی که در خیمه قائم [(علیه السلام)] با آن حضرت باشد».(۱۸)

۳) حارث بن مغیره از امام صادق (علیه السلام) چنین نقل می کند: «به ابوعبدالله [امام صادق](علیه السلام) عرض کردم: آیا رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود:«کسی که بمیرد و امامش را نشناسد به مرگ جاهلی از دنیا رفته است»؟ فرمود:«آری». گفتم: جاهلیت کامل یا جاهلیتی که امامش را نشناسند؟ فرمود: «جاهلیت کفر و نفاق و گمراهی».(۱۹)

 

 

۳. ضرورت معرفت امام:

حال این پرسش مطرح می شود که چرا در آموزه های اسلامی این همه بر لزوم معرفت امام تأکید شده است؟ برای یافتن این پرسش،لازم است که نگاهی اجمالی به جایگاه امام و امامت در مکتب اسلام داشته باشیم:

 

۱. در روایتی که از امام رضا (علیه السلام) نقل شده، در این زمینه چنین آمده است: «امامت، زمام دین و مایه نظام مسلمانان و صلاح دنیا و عزّت مؤمنان است. امامت، اساس رشد یابنده اسلام و شاخه بلند آن است. تمامیت نماز و روزه و حج و جهاد و گردآوری مالیات و صدقات و اجرای حدود و احکام و حراست از مرزهای اسلام، همه به دست امام است. حلال خدا را حلال و حرام خدا را حرام می کند و حدود خدا را برپا می دارد و از دین خدا دفاع می کند. او با حکمت و اندرز و حجّت رسا [مردم] را به راه پروردگارش فرا می خواند».(۲۰)

 

با توجه به روایت به خوبی روشن می شود که بقای همه اصول و فروع اسلام به وجود امام بسته است و آموزه های اسلامی جز با وجود امام محقق عینی و عملی نمی یابد. از این رو کسی که امام زمانش را نشناسد، هیچ بهره ای هم از اعمال خود نخواهد برد.

 

۲. در روایتی که از امام باقر (علیه السلام) نقل شده، این موضوع با صراحت بیشتری بیان شده است. آن حضرت می فرماید: «بالاترین مرتبه امر [دین] و کلیدش و در همه چیز و مایه خرسندی خدای رحمان، پیروی از امام بعد از شناخت اوست. همانا خدای عزّوجلّ می فرماید:«هرکس از پیامبر فرمان برد، در حقیقت خدا را فرمان برده و هر کس روی برگردان شود، ما تو را برایشان نگهبان نفرستاده ایم»، همانا اگر مردی شب ها را به عبادت به پا خیزد و روزها را روزه دارد و تمام اموالش را صدقه دهد و در تمام دوران عمرش به حج رود و امر ولایت ولیّ خدا را نشناسد تا از او پیروی کند و تمام اعمالش با راهنمایی او باشد، برای او ثواب خدای عزّوجلّ حقّی نیست و او از اهل ایمان نباشد».(۲۱)

 

این روایت، ضرورت فلسفه تأکیدهای فراوان اسلام بر شناخت امام را به خوبی آشکار می کند و روشن می سازد که معرفت امام از آن رو اهمیت دارد که مقدمه پیروی و اطاعت از اوست. به همین دلیل است که می بینیم در بسیاری از روایت های «من مات» به جای تعبیر «و لم یعرف إمام زمانه» ، عبارت هایی چون «و لیس علیه إمامٌ»(۲۲) یا «و لیس له إمامٌ»(۲۳)یا «و لیس له إمامٌ یأتم به»(۲۴)،«و لیس له إمام یسمع له و یطیع»(۲۵)«ولیس علیه طاعةٌ»(۲۶)،«و لیس فی عنقه بیعةٌ»(۲۷)آمده است که همه آن ها برمقدمه بودن معرفت برای پیروی و اطاعت ازامام،به عنوان شرط نجات و رستگاری دلالت می کند.

 

۳. توجه به روایت ذیل که ازامام حسین (علیه السلام) نقل شده است این موضوع را روشن تر می سازد.آن حضرت دراین روایت با اشاره به فلسفه آفرینش انسان می فرماید: «هان ای مردم! همانا خداوند

- بزرگ باد یاد او – بندگان را نیافرید مگر برای این که او را بشناسند. پس هر گاه او را بشناسند، او را بپرستند و هر گاه او را بپرستند، با پرستش او، از بندگی هر آن چه جزخداست، بی نیاز شوند. مردی پرسید: ای فرزند رسول خدا، پدر و مادرم فدایت، معرفت خدا چیست؟ حضرت فرمود: این است که اهل هر زمانی، امامی را که باید ازاو فرمان برند، بشناسند».(۲۸)

 

بنابراین، می توان گفت: فلسفه آفرینش انسان، رسیدن به مقام معرفت خداست.این معرفت حاصل نمی شود مگر به معرفت امام و حجّت عصر (علیه السلام)؛ زیرا امام،آیینه تمام نمای حق و واسطه شناخت خداست، چنان که امام صادق (علیه السلام) فرمود: «ما دانایان (برپا دارندگان) به امر خدا و دعوت کنندگان به راه او هستیم به واسطه ما خدا شناخته و پرستیده می شود.ما راهنمایان به سوی خدا هستیم و اگر ما نبودیم، خدا پرستیده نمی شد».(۲۹)

 

درروایت زیر که از امام علی (علیه السلام) نقل شده،ارتباط بین معرفت امام و سعادت و رستگاری انسان ها،به بیان دیگری توضیح داده شده است:«خوشبخت ترین مردم کسی است که فضل و مقام ما را بشناسد و به وسیله ما به خدا نزدیک شود و دوستی ما یکدل و مخلص باشد و به آن چه ما بدان فراخواندیم عمل کند و از آن چه ما نهی کردیم دست بردارد.چنین کسی از ماست و درسرای ماندگاری (بهشت) با ماست».(۳۰)

 

۴. توجه به مفاد دعاهایی که خواندن آن ها در عصر غیبت مورد تأکید قرار گرفته است، نیز ما را به اهمیت موضوع شناخت حجّت خدا و نقش آن در زندگی انسان رهنمون می سازد. بر اساس روایتی که زرارة بن اعین از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند، آن حضرت پس از پیش گویی غیبت قائم(علیه السلام) در پاسخ این پرسش زراره که: اگر آن زمان را درک کردم، چه عملی را پیشه خود سازم؟

 

می فرماید: «ای زراره! اگر آن زمان را درک کردی پیوسته این دعا را بخوان:بارالها! خودت را به من بشناسان؛ که اگر خودت را به من نشناسانی، پیامبرت را نخواهم شناخت. بار الها! فرستاده ات را به من بشناسان؛ که اگر فرستاده ات را به من نشناسانی،حجّت تو را نخواهم شناخت. بار الها!حجّت خود را به من بشناسان؛ که اگر حجتت را به من نشناسانی، از دینم گمراه می شوم».(۳۱)این دعا با اندک تفاوتی،دریکی از توقیعات امام عصر (علیه السلام) نیز آمده است.(۳۲)

 

 

۴. مفهوم معرفت امام:

شیخ صدوق (ره) درباره ضرورت معرفت امام و آن چه که هر مسلمان باید در مورد امام خود بداند،می نویسد: «بر ما واجب است که پیامبر[اسلام] و امامان پس از او را که درود خدا برآنان باد، با نام ها و ویژگی هایشان بشناسیم.

 

این امر، فریضه واجبی است که برما لازم آمده است و خداوند عذر هیچ کس را در مورد آن نمی پذیرد،خواه جاهل [قاصر] باشد و خواه [جاهل] مقصّر».(۳۳)نویسنده کتاب ارزشمند «مکیال المکارم»، مراد و مقصود از «معرفت امام» را که در روایت ها بر آن ها تأکید شده است،چنین توضیح می دهد: «بدون تردید،مقصود از شناختی که امامان ما-درودها و سلام های خداوند بر ایشان باد- تحصیل آن را نسبت به امام زمانمان امرفرموده اند، این است که ما آن حضرت را چنان که هست بشناسیم، به گونه ای که این شناخت سبب در امان ماندن ما از شبهه های ملحدان و مایه نجاتمان از اعمال گمراه کننده مدّعیان دروغین باشد.

 

چنین شناختی جز به دو امر به دست نمی آید: شناختن شخص امام به نام و نسب و دوم،شناخت ویژگی های او. به دست آوردن این دو شناخت از اهمّ واجبات است».(۳۴) باید دانست شناخت ویژگی های امام، در عصر ما از اهمیت بیشتری برخورداراست و در واقع، این نوع شناخت می تواند در زندگی فردی و اجتماعی منتظران منشأ اثر و تحوّل باشد؛ زیرا اگر کسی به حقیقت به صفات و ویژگی های امام عصر(علیه السلام) و نقش و جایگاه آن حضرت در هستی و فقرو نیاز خود نسبت به او آگاه شود،هرگزازیاد و نام آن حضرت غافل نمی شود.

 

نکته ای که باید در نظر داشت، این است که شناخت امام زمان(علیه السلام) از شناخت دیگر امامان معصوم(علیهم السلام) جدا نیست. اگر کسی به طور کلی به شأن و جایگاه ائمه هدی آگاه شد، صفات و ویژگی های آن ها را شناخت و به مسئولیت خود در برابر آن ها پی برد، به یقین، به شناختی شایسته از امام عصر(علیه السلام) نیز دست می یابد.

 

 

۵. راه های به دست آوردن معرفت:

معرفت امام زمان(علیه السلام) نیز چون برخی دیگر از معرفت ها از دو طریق حاصل می شود:

 

الف)معرفت اکتسابی:

یکی ازراه های پی بردن به مراتب و مقامات بلند امامان معصوم شیعه به طور کلی و امام عصر(علیه السلام) به طور خاص، مطالعه و تأمّل در کتاب ها و مقاله هایی است که دراین زمینه نگاشته شده است.(۳۵)هم چنین خواندن زیارت و تأمّل و تدبّر در اوصافی که در این زیارت برای ائمه معصومین(علیهم السلام) نقل شده، در حصول معرفت نسبت به مقام و جایگاه امام درهستی بسیار مؤثر است.(۳۶)شاید بتوان گفت شناخت نشانه های ظهور نیز یکی از فروع شناخت امام عصر(علیه السلام) است؛ زیرا شناخت دقیق نشانه های ظهور سبب می شود انسان، فریب مدعیان دروغین مهدویت را نخورد و در دام شیّادانی که ادّعای «مهدی» بودن دارند، نیفتند.

 

برای ظهورمنجی آخرالزمان،نشانه های حتمی و تردید ناپذیری شمرده شده است که با مشاهده آن ها به حقانیت آن منجی و این که او واقعاً همان امام منتظر؛یعنی امام مهدی (علیه السلام) است، می توان پی برد. بنابراین، بر همه منتظران لازم است که پس از شناخت کامل امام عصر(علیه السلام)،به مطالعه و شناسایی نشانه های ظهور نیز بپردازند.(۳۷)

 

ب)معرفت اعطایی:

درآموزه های اسلامی بر تأثیر پرهیزکاری و انجام اعمال شایسته در حصول معرفت راستین و نهادینه شدن آن در وجود آدمی بسیارتأکید شده است.

 

بر اساس این آموزه ها انسان می تواند با عمل کردن به آموخته های خود،مرزهای دانایی اش را گسترش دهد و به آن چه نمی داند دست یابد. قرآن کریم دراین زمینه می فرماید:«یاأیها الّذین آمنوا إن تتّقوا الله یجعل لکم فرقاناً؛(۳۸)ای کسانی که ایمان آورده اید، اگرازخدا پروا دارید، برای شما [نیروی] تشخیص حق از باطل قرار می دهد».

 

و درجایی دیگر می فرماید: «إلیه یصعد الکلم الطیّب و العمل الصّالح یرفعه؛(۳۹)سخنان پاکیزه به سوی او بالا می رود و کارشایسته به آن رفعت می بخشد».

 

امام باقر (علیه السلام) نیز در زمینه نقش عمل به دانسته ها در افزایش دانایی می فرماید:«هرکس به آن چه می داند، عمل کند، خداوند آن چه را نمی داند به او می آموزد».(۴۰)بنابراین، کسانی که در پی امام عصر، معرفت امام عصر (علیه السلام) و راه یافتن به ولایت ایشان هستند باید افزون بر مطالعه و تحقیق و تدبّر در ویژگی های امامان معصوم (علیهم السلام)، در پیروی از این بزرگواران و دوری از مخالفت آن ها نیز بکوشند و خود را از همه آلودگی هایی که پیشوایان معصوم نمی پسندند،پیراسته سازند. در این صورت است که می توان امیدوار بود انوار معرفت این حجت های الهی در قلب ما راه یابد.

 

درروایتی که از امام باقر(علیه السلام) نقل شده است،دراین زمینه چنین می خوانیم: «ای ابا خالد!به خدا سوگند بنده ای ما را دوست ندارد و ازما پیروی نکند تا این که خدا قلبش را پاکیزه کرده باشد و خدا قلب بنده ای را پاکیزه نمی کند تا این که تسلیم محض ما شده و با ما آشتی کرده باشد. پس چون با ما از درآشتی درآمد،خدا از حساب سخت نگاهش دارد و از هراس بزرگ روز رستاخیز ایمنش سازد».(۴۱)

 

ناگفته نماند که در این راه باید عنایت حضرت حق نیز مدد جوییم و-هم چنان که در دعایی که پیش از این بدان اشاره کردیم،ملاحظه شد-از درگاه الهی نیز توفیق شناخت حجّتش را درخواست کنیم تا بدین وسیله از گمراهی و سرگردانی نجات یابیم.

---

۱. ابن منظور،لسان العرب،ج۱، صص ۲۱۳ و ۲۱۴٫

۲. ابوالقاسم حسین بن محمد، راغب اصفهانی،مفردات الفاظ القرآن فی غریب القرآن، تحقیق: ندیم مرعشلی، ص ۲۰٫

۳. برای نمونه ر.ک: اسماعیل بن حماد جوهری،الصحاح تاج اللغة و صحاح العربیة، تحقیق: احمد الغفور عطار، ج۵، ص۱۸۶۵؛احمد بن محمد الفیومی، المصباح المنیرفی غریب شرح الکبیر، ص۲۳٫

۴. محمود حمصی رازی، المنقذ، ج۲، ص۲۳۵٫

۵. سعید ضیائی فر، جایگاه مبانی کلامی در اجتهاد، ص ۵۵۲٫

۶. گاهی امام به معنای پیشوا و رهبر، بدون اشاره به خصوصیات آن می باشد؛ مثل آیه: «یوم ندعو کلّ أناس بإمامهم» (سوره اسراء(۱۷) آیه ۷۱) و گاهی به چیزی اطلاق می شود که در پیش روی انسان قراردارد؛مثل آیه: «و إنّهما لبإمامٍ مبینٍ» (سوره حجر (۱۵) آیه ۷۹) و گاهی به معنای رهبری به سوی حق یا رهبری به سوی باطل است.

۷. سوره انبیاء (۲۱) ،آیه ۷۳٫

۸. سوره قصص (۲۸)، آیه۴۱٫

۹. سوره توبه (۹)، آیه ۱۲٫

۱۰. برای مطالعه بیشتر در این زمینه ر.ک: جایگاه مبانی کلامی در اجتهاد، صص ۵۵۳-۵۵۵٫

۱۱. الکافی، ج ۱، باب نادر جامع فی فضل الإمام و صفاته، صص ۱۹۸-۲۰۰، ح۱٫

۱۲. شیخ مفید، النکت الاعتقادیة، مندرج در سلسله:مصنفات الشیخ المفید، ج ۱۰، ص۳۹٫

۱۳. خواجه نصیرالدین طوسی، تلخیص نقد المحصل، ص ۴۲۵٫

۱۴. همان،ص۴۲۶؛ وی در ادامه، این تعریف را کامل تر از سایر تعریف ها و غیرقابل اعتراض می داند؛ زیرا می توان معنای اصطلاحی را به گونه ای که در موارد استعمالش اطراد و رواج داشته باشد، به کاربرد.

۱۵. برای مطالعه بیشتر در این زمینه ر.ک: جایگاه مبانی کلامی در اجتهاد، صص ۵۶۴-۵۶۵٫

۱۶. «تواتر» [در لغت] یعنی یکی پس از دیگری و همراه با فاصله… و در اصطلاح، حدیث «متواتر»، خبر جماعتی است که سلسله روات آن تا به معصوم در هر طبقه به حدی باشد که امکان توافق آن ها بر کذب به طورعادی محال باشد و موجب علم گردد».سید رضا مؤدب، علم الحدیث:پژوهشی در مصطللح الحدیث یا علم الدرایة،ص۲۳، ر.ک: کاظم مدیر شانه چی، علم الحدیث و درایة الحدیث، ج۲، ص۳۳٫ خبرمتواتر به لفظی،معنوی و اجمالی تقسیم شده است. «متواترلفظی، خبری است که همه ناقلین، مضمون آن را یکسان و با الفاظ واحد ذکر نمایند و با هم تطابق لفظی دارند… متواتر معنوی،خبری است که همه ناقلین مضمون واحدی را با عبارات مختلف نقل می نماید» علم الحدیث: پژوهشی در مصطلح الحدیث یا علم الدرایة،ص۲۷٫ «متواتر اجمالی و آن علم اجمالی به صحت یکی از چند حدیثی است که در یک موضوع وارد شده» علم الحدیث و درایة الحدیث، ص۳۷٫

۱۷. ر.ک:الکافی، ج ۱، ص ۳۷۶، ح ۲، ص ۳۷۷، ح ۳ و ج ۲، ص ۲۱، ح

۹؛ الغیبة، ۱ کتاب الغیبة نعمانی،ص ۱۳۰، ح ۶؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۴۰۹، ح ۹؛ بحارالأنوار، ج ۸، ص ۳۶۸، ج ۳۲،صص ۳۲۱ و ۳۳۱، ج ۵۱، ص ۱۶۰و ج ۶۸،ص ۳۳۹؛سلیمان بن ابراهیم القندوزی، ینابیع المودة،ج ۳، ص ۳۷۲؛ برای مطالعه بیشتر در زمینه جایگاه این روایت در متون روایی شیعه و اهل سنت، ر.ک: مهدی فقیه ایمانی،شناخت امام یا راه رهایی از مرگ جاهلی،او خواهد آمد،صص ۹۳-۱۱۵٫

۱۸. الکافی، ج ۱، ص ۳۷۱، ح ۵٫

۱۹. همان،ص ۳۷۷، ح ۳٫

۲۰. همان،ص ۲۰۰، ح ۱؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۷۶٫

۲۱. الکافی،ج ۲، ص ۱۹، ح۵٫

۲۲. ر.ک: همان ج ۱، ص ۳۷۶، ح ۱٫

۲۳. ر.ک: همان، ح ۲٫

۲۴. ر.ک: محمد بن مسعود عیاشی، تفسیر العیاشی، ج ۲، ص ۱۸۵، ح ۱۶۹۹٫

۲۵. ر.ک:محمد بن محمد بن نعمان شیخ مفید، الإختصاص، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری،صص ۲۶۸ و ۲۶۹٫

۲۶. ر.ک:ابن حجر هیثمی، مجمع الزوائد، ج ۵، ص ۲۲۳٫

۲۷. علی بن حسام الدین المتقی البرهان الفوری،کنزالعمال فی سنن الأقوال و الأفعال،ق،ج ۱، ص ۱۰۳، ح ۲۶۳٫

۲۸. گروه حدیث پژوهشکده باقرالعلوم، فرهنگ جامع سخنان امام حسین(علیه السلام) (ترجمه موسوعة الکلمات الإمام الحسین (علیه السلام) صص ۶۰۴ و ۶۰۵٫)

۲۹. بحارالأنوار، ج ۲۶، ص ۲۶۰، ح۳۸٫ هم چنین ر.ک:همان، ص ۲۴۷،ح۱۴٫

۳۰. شرح غرورالحکم و درر الکلم، ج ۲، ص ۴۶۱، ح ۳۲۹۷؛محمد محمدی ری شهری، میزان الحکمه همراه با ترجمه فارسی، ترجمه: حمیدرضا شیخی، ج ۵، ص ۲۴۸۰، ح ۸۵۸۴٫

۳۱. کمال الدین و تمام النعمة،ج ۲، باب ۳۳، صص ۳۴۲ و ۳۴۳، ح ۲۴٫

۳۲. ر.ک:همان، باب ۴۵، ص ۵۱۲، ح ۴۳٫

۳۳. محمد بن علی حسین شیخ صدوق، الهدایة [فی الاصول و الفروع]، صص ۲۸ و ۲۹٫

۳۴٫ المکارم فی فوائد الدعا للقائم، ج ۲، ص۱۰۷٫

۳۵. ازجمله آن ها به کتاب های زیر می توان اشاره کرد: الکافی، ج ۱، کتاب الحجة، صص ۱۶۸-۴۳۸؛ الهدایة، صص ۳۰-۵۰؛ابو جعفر محمد بن حسن صفار قمی،بصائرالدرجات فی فضائل آل محمد (صلی الله علیه و آله و سلم)،لطف الله صافی گلپایگانی، معرفت حجت خدا شرح دعای أللهم عرّفنی نفسک، سید محمد بنی هاشمی، معرفت امام عصر (علیه السلام)؛ سید حسن میر جهانی طباطبایی، ولایت کلیه، تحقیق و تصحیح: سید محمد لولاکی؛ «جایگاه امام معصوم (علیه السلام) در نسبت با کل هستی»؛ گفت و گو با آیت الله محمد علی گرامی، موعود، سال اول، ش ۲، خرداد و تیر۱۳۷۶ و ش۱۳، مرداد و شهریور ۱۳۷۶؛ سید محمد مهدی میرباقری، «معرفت الله، معرفت ولی خداست». موعود، سال پانزدهم، ش ۷۰، آذر ۱۳۸۵؛ «معرفت امام عصر(عج): اقتراح با حضورحجج الاسلام و المسلمین محمدباقر تحریری، سید محمدمهدی میر باقری و دکترابراهیم شفیعی سروستانی»، موعود،سال دوازدهم،ش ۸۶ و ۸۷، فروردین و اردیبهشت ۱۳۸۶٫

۳۶. زیاراتی مانند زیارت جامعه کبیره علاقه مندان را در این زمینه یاری می کند.

۳۷. برای آشنایی با نشانه های ظهور می توان به کتاب های زیرمراجعه کرد: سیدحسین میرجهانی، نوائب الدهور فی علایم الظهور، دو جلد در چهارمجلد؛ علی کورانی، عصر ظهور، ترجمه کتاب عصر الظهور، ترجمه: عباس جلالی؛ کامل سلیمان، روزگارهایی یوم الخلاص، ترجمه: علی اکبر مهدی پور، ج۲، صص ۸۱۷-۸۸۷؛ محمد خادمی شیرازی، نشانه های ظهور او. برای آشنایی بیشتر با منابع مطالعاتی موضوع نشانه های ظهور، ر.ک: ابراهیم شفیعی سروستانی، «آخرالزمان شناسی در آثاراسلامی» مندرج در کتاب پیشگویی ها و آخرالزمان مجموعه مقالات.

۳۸. سوره انفال(۸)، آیه ۲۹؛ ر.ک: سوره طلاق(۶۵)، آیه ۲ و ۳٫

۳۹. سوره فاطر (۳۵)، آیه ۱۰٫

۴۰٫ بحارالأنوار، ج ۷۵، ص ۱۸۹، ح ۴۴٫

۴۱٫ الکافی،ج ۱، ص ۱۹۴، ح ۱٫

---

منبع:نشریه موعود،شماره ۱۰۶ با اندکی دخل و تصرف

برگرفته از سایت :راسخون

مرجع : سایت عصر انتظار

فصلی از عمر ورق خورد و نگفتم از تو

فصلی از عمر ورق خورد و نگفتم از تو – به شوق خالق جامعه کبیره حضرت هادی علیه السلام - سیدحمیدرضا برقعی

 

وَ بِکُمْ یُنَزِّلُ الْغَیْثَ… و به خاطر شما باران فرو مى‏ریزد.

 

 

یادتان هست نوشتم که دعا می خواندم*****داشتم کنج حرم جامعه را می خواندم

 

 از کلامت چه بگویم که چه با جانم کرد*****محکمات کلمات تو مسلمانم کرد

 

 کلماتی که همه بال و پر پرواز است*****مثل آن پنجره که رو به تماشا باز است

 

 کلماتی که پر از رایحه ی غار حراست*****خط به خط جامعه آیینه ی قرآن خداست

 

 عقل از درک تو لبریز تحیر شده است*****لب به لب کاسه ی ظرفیت من پر شده است

 

 

همه ی عمر دمادم نسرودیم از تو*****قدر درکِ خودمان هم نسرودیم از تو

 

 من که از طبع خودم شکوه مکرر دارم*****عرق شرم به پیشانی دفتر دارم

 

 شعرهایم همه پژمرد و نگفتم از تو*****فصلی از عمر ورق خورد و نگفتم از تو

 

 دل ما کی به تو ایمان فراوان دارد*****شیرِ در پرده به چشمان تو ایمان دارد

 

 بیم آن است که ما یک شبه مرداب شویم*****رفته رفته نکند جعفر کذاب شویم

 

 

 

تا تو را گم نکنم بین کویر ای باران*****دست خالیِ مرا نیز بگیر ای باران

 

 من زمین گیرم و وصف تو مرا ممکن نیست*****کلماتم کلماتی ست حقیر ای باران

 

 یاد کرد از دل ما رحمت تو زود به زود*****یاد کردیم تو را دیر به دیر ای باران

 

 نام تو در دل ما بود و هدایت نشدیم*****مهربانی کن و نادیده بگیر ای باران

 

 ما نمردیم که توهین به تو و نام تو شد*****ما که از نسل غدیریم ، غدیر ای باران

 

 پسر حضرت دریا ! دل مارا دریاب*****ما یتیمیم و اسیریم و فقیر ای باران

 

 سامرا قسمت چشمان عطش خیزم کن*****تا تماشا کنمت یک دل سیر ای باران

تأثیر صله رحم بر طول عمر

تأثیر صله رحم بر طول عمر

 

امام صادق علیه السلام فرمودند: ما، غیر از صله رحم، چیزى نمى شناسیم که بر عمر بیفزاید، تا آن جا که گاهى عمر کسى سه سال است، و وقتى که اهل صله رحم مى شود، خداوند هم سى سال بر عمرش مى افزاید و آن را سى و سه سال مى کند و گاهى عمر کسى سى و سه سال است و قطع رحم مى کند و خداوند هم سى سال از عمر او مى کاهد و عمرش را به سه سال، کاهش مى دهد.

متن حدیث:

قال الصادق علیه السلام: ما نَعلَمُ شَیئا یَزیدُ فِى العُمرِ اِلاّ صِلَةَ الرَّحِمِ، حَتّى اِنَّ الرَّجُلَ یَکونُ اَجَلُهُ ثَلاثَ سِنینَ فَیکونُ وَصولاً لِلرَّحِمِ فَیَزیدُ اللّه  فى عُمرِهِ ثَلاثینَ سَنَةً فَیَجعَلُها ثَلاثا وَ ثَلاثینَ سَنَةً، وَ یَکونُ اَجَلُهُ ثَلاثا وَ ثَلاثینَ سَنَةً فَیَکونَ قاطِعا لِلرَّحِمِ، فَیَنقُصُهُ اللّه  ثَلاثینَ سَنَةً وَ یَجعَلُ اَجَلَهُ اِلى ثَلاثِ

تازه مسلمان ژاپنی از اسلام می گوید

تازه مسلمان ژاپنی و استاد اسلام و قرآن در دانشگاه «توکیو» تاکید کرد که«مسجد» می‌تواند نقطه شروعی برای سفر یک انسان به اسلام باشد.

 

به گزارش «شیعه نیوز» به نقل از شبستان، «شیمویاما شیگرو»، تازه‌مسلمان ژاپنی که هزاران مایل دور از وطن در جریان سفرهایش به کشور سودان اسلام را نشاخت، اکنون زندگی خود را گسترش آموزه های دست اسلامی و معرفی تصویر حقیقی از اسلام به هموطنانش اختصاص داده است.شیگرو که که در بزرگترین مسجد ژاپن در توکیو به تدریس اسلام و قرآن می‌پردازد در گفتگو با وب سایت «نیپیون»گفت :به اعتقاد من در حال حاضر ژاپنی ها دیدگاه درستی در مورد اسلام ندارند ؛حتی فکر می‌کنم که ژاپن تا حدی دیدگاه متعصبانه اروپا در مورد اسلام را نیز به ارث برده است.وی افزود: به عنوان مثال، تعبیر «یا قرآن یا شمشیر» در ذهن بسیاری از مردم ژاپن جای گرفت و این مسئله مانع بزرگی برای شناخت صحیح اسلام شد.به گفته شیگرو به ویژه پس از حادثه یازدهم سپتامبر و فعالیت‌های رسانه‌ها، اسلام به یک دین «ترسناک» برای بسیاری از مردم تبدیل شد.

شیگرو برای اولین بار در جریان سفرش به سودان هنگامی که یک دانشجوی جوان بود با اسلام آشناشد.در آنجا او مردم زیادی را ملاقات کرد که با وجو اینکه حتی کلمه ای از حرف های او را متوجه نمی شدند با مهمانوازی کامل با او برخورد کردند.تازه مسلمان ژاپنی در این باره می گوید:آفریقایی هایی که من با آنها ملاقات کردم مسلمان بودند و رفتار شایسته و مهمان نوازی آنها تاثیر شگرفی روی من گذاشت.شیگرو می افزاید:بعدها شگفت زده شدم وقتی فهمیدم که مهربانی بی نظیر آنها از آموزه های اسلامی نشات می گیرد.

وقتی شیگرو به ژاپن بازگشت با یک دانشجوی مسلمان عراقی در دانشگاه توکیو آشنا شد و این آخرین عامل برای این بود که او نیاز به اسلام آوردن را احساس کند.وی می گوید: این تجربه نقطه شروعی بود برای تبدیل شدن من به انسانی که امروز هستم. صادقانه بگویم، من تا پیش از اینکه مسلمان شوم، هیچ اعتقادی به خدا نداشتم. اما از زمانیکه به جامعه اسلامی پیوستم و شروع به پرستش پروردگار در کنار مسلمانانی از نژادهای مختلف کردم، دوشادوش برادران دینی در نماز، احساس کردم که اسلام چه تجربه شگفت‌انگیزی است.

شیگرو می افزاید: من فهمیدم دلیل اینکه ما در صف‌هایی منظم در کنار هم نماز می‌خوانیم به روح تعالیم اسلامی در زمینه عدالت و برابری و اهمیت دادن به نیازهای دیگران پیش از نیازهای خود، بازمی‌گردد که مبتنی بر تساوی همه معتقدان در برابر خداست.به گفته او همین اعتقاد است که انسان ها را از نوع تفکر خودپرستی و خودخواهی بازمی‌دارد.استاد اسلام و قرآن دانشگاه توکیو که شرکت فعالی در ساخت مرکز اسلامی در ژاپن دارد خاطر نشان می کند:همین تعالیم بود که اسلام را در قلب من حک کرد زیرا اسلام تأکید فراوانی بر رفتار صحیح و انجام اعمال خیر برای دیگران دارد که بسیار ارزشمند است.

شیگرو معتقد است که تعامل با مسلمان ها می تواند نقطه عطفی برای این باشد که مردم ژاپن درک بیشتر و بهتری از اسلام پیدا کنند.به اعتقاد شیگرو اسلام اساساً یک روش زندگی است. اسلام در همه ابعاد زندگی روزانه یک مسلمان معتقد حضور دارد.وی با ابراز امیدواری نسبت به اینکه مردم با دیدن تأثیر اسلام در جنبه‌های مختلف زندگی روزمره بیشتر به دین اسلام گرایش پیدا کنند تاکید کرد که در این میان ارتباط با مسلمانان نقش مهمی در شناخت بهتر اسلام ایفا خواهد کرد.

این تازه مسلمان ژاپنی همچنین در توصیف مساجد که از مهمترین سمبل های اسلام است گفت: بسیاری از مردم مساجد را برای تحسین هنرهای به کار رفته در آن بازدید می‌کنند اما دیدن زیبایی‌های یک مسجد هم می‌تواند نقطه شروعی برای سفر یک انسان به اسلام باشد.وی می گوید:من تصمیم دارم هر آنچه در توان دارم برای زدودن غبار شک و بدبینی از چهره اسلام در ذهن مردم ژاپن به کار گیرم و درکی درست از این دین برای مردم فراهم آورم.

اسلام در دهه ۱۹۲۰ در اثنای مهاجرت حدود ۱۰۰مسلمان ترک از روسیه به ژاپن در این کشور ظهور پیدا کرد.در دهه ۱۹۳۰ تعداد مسلمانان در ژاپن به حدود یک هزار نفر که دارای اصل و ریشه های متفاوت بودند،رسید.موج دیگر مهاجرت که موجب افزایش بسیار زیاد جمعیت مسلمان در ژاپن شد به دهه ۱۹۸۰ برمی گردد که در آن بسیاری از مسلمانان پاکستان و بنگلادش به این کشور مهاجرت کردند.در حال حاضر مسلمانان حدود ۱۲۰ هزار نفر از جمعیت ۱۲۷ میلیونی ژاپن را تشکیل می دهند.

رمضان الکریم

 حلول ماه مبارک رمضان

 ماه رحمت بیکران خداوند بربندگان
 
برعموم مسلمانان مبارک باد

کوچک کردن شکم

کوچک کردن شکم خیلی هم سخت نیست

شاید داشتن شکمی صاف و بدون چربی‌های انباشته برای بسیاری افراد آرزوی دست نیافتنی باشد، اما واقعیت آن است که آب‌کردن چربی‌های انباشته شده شکم با داشتن یک رژیم غذایی اصولی،معتدل و همیشگی و 30 دقیقه تا یک ساعت پیاده‌روی پیوسته در روز ممکن خواهد بود

نباید فراموش کرد که چربی ذخیره شده در شکم یکی از مقاوم ترین و هشدار دهنده ترین نوع چربی ها از نظر ایجاد مشکلات عروقی و قلبی و بیماری های متابولیکی در شخصی است که هرساله نیز بر بزرگی شکم وی افزوده می شود حتی بررسی ها نشان داده است که افزایش دور کمر آقایان بیش از ۱۰۲ سانتی متر و در خانم ها بیشتر از ۸۹ سانتی متر به افزایش خطر ابتلا به دیابت و بیماری های عروق قلب یا سندرم متابولیک منجر می شود.

دکتر بهروز توانا، متخصص طب فیزیکی و توانبخشی نیز معتقد است که برای کوچک کردن شکم روش های انقباضی در جا بسیار موثر است که برای این منظور باید هر روز صبح پس از برخاستن از خواب 10 مرتبه عضلات شکم و پشت را، هر مرتبه به مدت 10 ثانیه منقبض و سپس از حالت انقباض خارج کرد.

چنین روشی اگر هر روز به طور پیوسته صورت بگیرد یک عادت شده و باعث سفتی شکم و جلوگیری از افتادگی آن می شود.

 

نکته ای که برای کوچک کردن شکم های بزرگ هرگز نباید از یاد ببرید، آن است که از بین بردن چربی های انباشته شده در ناحیه شکم، در مرحله نخست و پیش از هر چیز به داشتن رژیم غذایی و کم کردن کالری دریافتی بازمی گردد.

به بیان دیگر مقاومت چربی ذخیره ای بدن در ناحیه شکم، فقط می تواند با رژیم لاغری و ورزش شکسته شود.

دکتر توانا در گفت وگو با جام جم با تاکید بر این که تنها راه از بین بردن چربی شکم، رژیم غذایی اصولی و ورزش است، افزود: پیاده روی پیوسته با سرعت معمولی یعنی نه بسیار تند و نه خیلی آرام و به شکلی که باعث افزایش ضربان قلب و تعرق شود، برای کسانی که دچار مشکل یا بیماری مفاصل نباشند، بهترین ورزش برای کوچک کردن شکم است. راهپیمایی برای کسی که آمادگی لازم برای ورزش کردن را ندارد، باید در سطح صاف و به مدت نیم ساعت در هر روز آغاز شود، اما بتدریج و پس از یک ماه این زمان می تواند به یک ساعت افزایش پیدا کند. همچنین بتدریج می توان در سطوحی با شیب کم پیاده روی کرد.

این متخصص طب فیزیکی با اشاره به موثرتر بودن دویدن در لاغری و آب کردن چربی های شکم نسبت به راه رفتن توضیح می دهد: دویدن به سوزاندن سریع تر چربی ها کمک می کند، اما برای افراد جوان تر یعنی حداکثر تا 45 سال توصیه می شود.

پس از زایمان، شکمتان را ببندید

اتفاقی که پس از دوران بارداری و زایمان برای بیشتر خانم ها می افتد به غیر از افزایش وزن و انباشت چربی شکمی، از دست رفتن قوام عضلات شکم است که به برآمدگی شکم و افتادگی آن منجر می شود. به بیان دیگر از آنجا که در جریان حاملگی و زایمان، عضلات شکم دچار کشیدگی و بریدگی در سزارین می شود، قوام این عضلات بشدت کاهش می یابد؛ اما آیا راه کار موثری برای جلوگیری از بزرگ شدن و افتادگی عضلات شکم پس از زایمان وجود دارد؟

دکتر توانا در پاسخ می گوید: بستن شکم، یک هفته پس از زایمان طبیعی یا سزارین می تواند در جلوگیری از افتادگی شکم و کمک به سفت شدن عضلات آن موثر باشد و نباید این تصور اشتباه که بستن زودهنگام شکم، باعث جوش نخوردن یا عفونت بخیه های ناشی از سزارین می شود، مانع بستن شکم پس از زایمان شود. در ادامه با انجام حرکات ورزشی شکم در کنار ورزش های هوازی و بویژه پیاده روی می توان عضلات شکم را تقویت کرد و آن را به شکل مطلوب باز گرداند.

البته متخصصان تاکید می کنند، گرچه انجام ورزش های مخصوص شکم، عضلات آن را تقویت می کند، ولی به تنهایی و بدون رعایت رژیم غذایی و ورزش های هوازی نمی توان شاهد اثر مطلوب بر چربی شکم بود. بر این اساس می توان پس از زایمان، تحت نظر متخصص تغذیه از رژیم های مخصوص دوران شیردهی بهره برد.

ابتدا وزن کم کنید، سپس ورزش کنید

برخلاف تصور بسیاری از افراد که فکر می کنند برای از بین بردن چربی های شکم و پهلو، باید حرکات ورزشی مربوط و موضعی به این نواحی را انجام دهند، برای از بین بردن چربی های شکم و پهلو باید از تمرینات هوازی و بویژه پیاده روی پیوسته استفاده کرد. البته ورزش هایی چون دویدن، پیاده روی تند، دوچرخه ثابت و حتی استفاده از تردمیل نیز با توجه به شرایط فیزیکی، سنی و سلامت جسمانی و بویژه نداشتن مشکل مفاصل می تواند در از بین بردن چربی های شکم و پهلو بسیار موثر باشد.

اما آیا انجام این ورزش ها به افرادی که اضافه وزن زیاد دارند یا از بیماری های قلبی و عروقی رنج می برند نیز توصیه می شود؟

دکتر توانا در پاسخ می گوید: افرادی که وزن بالا دارند پیش از آغاز ورزش باید با بهره گیری از یک رژیم غذایی اصولی وزنشان را کاهش دهند. همچنین این افراد باید از ورزش های هوازی ملایم چون پیاده روی سبک شروع کرده و از انجام ورزش های مقاومتی که ضربان قلب را بشدت بالا می برد، پرهیز کنند. این امر در ارتباط با بیماران قلبی نیز درست است. همچنین بیماران قلبی نباید در گرما ورزش کنند، بلکه باید پیاده روی یا نرمش را به صبح زود موکول کنند. همچنین انجام حرکات دراز و نشست نیز به کسانی که مشکلات کمر دارند یا عضلات کمرشان ضعیف است به هیچ عنوان توصیه نمی شود.

جام جم / پونه شیرازی

به سـوي او قـدمي برداريـم ...

به سـوي او قـدمي برداريـم ...
آتشي كه نمى سوزاند " ابراهيم " را
و دريايى كه غرق نمي كند " موسى " را
كودكي كه مادرش او را به دست موجهاى " نيل " مي سپارد
تا برسد به خانه ي تشنه به خونش
ديگري را برادرانش به چاه مى اندازند
سر از خانه ي عزيز مصر درمي آورد

آيا هنوز هم نياموختي ؟!
كه اگر همه ي عالم قصد ضرر رساندن به تو را داشته باشند
و خدا نخواهد ، " نمي توانند "
پس
به " تدبيرش " اعتماد كن
به " حكمتش " دل بسپار
به او " توكل " كن
و به سمت او " قدمي بردار "
تا ده قدم آمدنش به سوى خود را به تماشا بنشيني ...