کم‌رویی یک صفت است که معمولاً زمینه ژنتیک دارد. اگر کم‌رویی شدید باشد، هراس اجتماعی را در پی دارد. این دسته از افراد در محیط اجتماعی منجمد هستند، یعنی از ارتباط با دیگران خودداری می‌کنند چرا که نگران قضاوت دیگران نسبت به خودشان هستند و می‌ترسند که مورد تمسخر یا انتقاد قرار بگیرند در نتیجه ارزیابی پائین و اعتماد به نفس کمی دارند. اگر چه ژنتیک در بروز کم‌رویی نقش دارد، اما عوامل محیطی و شیوه فرزندپروری نیز در ایجاد آن مؤثر است. اگر والدین روش مستبدانه را در رفتار با کودک در پیش بگیرند، یعنی به کودک مدام دستور بدهند یا امر و نهی زیاد از حد داشته باشند و کارهای کودک را مورد انتقاد قرار دهند و کودک زمینه ژنتیکی کم‌رویی را داشته باشد تبدیل به فردی کم‌رو با اعتماد به نفس پائین می‌شود. این دسته از کودکان در انظار عمومی کودکانی خوب و با ادب محسوب می‌شوند ولی در فعالیت‌هایی اجتماعی به صورت منفعل عمل می‌کنند و در محیط مدرسه نیز نمی‌توانند پاسخ سؤالات معلم را حتی در صورت بلد بودن ارائه دهند و خودشان اذیت می‌شوند. برای برطرف کردن کم‌رویی کودکان در سنین قبل از مدرسه باید والدین شیوه‌های فرزندپروری‌شان را اصلاح کنند و اجازه دهند که خود کودک تصمیم بگیرد و همچنین اجازه اشتباه کردن به کودک را نیز بدهند. باید در این برهه به کم‌رویی کودک توجه نشود و همچنین کودک را تحت فشار برای حرف زدن و ابراز وجود قرار ندهند. اگر این کودکان در مقطعی کم‌رویی خود را کنار گذاشتند باید مورد تشویق قرار بگیرند. در سنین مدرسه علاوه بر توصیه به اصلاح سبک فرزندپروری می‌توان بر روی شناخت افکار کودک نیز کار کرد و روان‌درمانی را آغاز کرد؛ همچنین اگر کم‌رویی کودک همراه با اضطراب شدید باشد استفاده از دارو نیز الزامی است.